zrozumienie przemijalnosci daje nam gleboki wglad w iluzje zycia.To misterium podtrzymujemy sila wlasnych pragnien, przekonan, leköw.W kazdym czlowieku istnieje sakralna i mistyczna czesc, ktöra poprzez urzeczywistnienie i przezycie milosci rozszerza sie i poglebia.I tutaj rozpoznajemy, ze nie mozemy nic " posiasc", "opanowac " czy zatrzymac dla siebie. Jedynie twörczo i doglebnie DAJAC , zdobywamy pokore przed suwerennoscia, niepowtarzalnoscia i wolnoscia drugiego czlowieka. W ten sposöb mozemy partycypowac w radosci wspölnego obcowania z nim.Ale i to jest zmienne i przejsciowe, gdyz ukochani nam ludzie starzeja sie , niektörzy odchodza , inni umieraja. To doswiadczenie jest dla nas bardzo bolesne. Moze dlatego, ze w tym uczuciu jest egoistyczny lek o nas samych, o to, ze tracac to co dla nas najwazniejsze mamy wrazenie, ze tracimy tresc i podstawe naszego jestestwa.A przecierz tak nie jest. Tego ukochanego czlowieka ani zesmy nie mieli, ani nie posiadali jego uczuc.
Moglismy tylko wspöluczestniczyc w jego zyciu.W doswiadczeniu przemijalnosci uczymy sie wenetrzenie " puszczac" dajac innym i sobie coraz wiecej wolnosci opartej na wzajemnym szacunku i zrozumienu. Zrozumieniu naszej kruchej " ludzkiej kondycji"
Niektörzy maja wrazenie, ze im w zwiazku z przemijalnoscia zycie tak szybko " ucieka" Zycia nie mozna skomprymowac, przyspieszyc, wziac z niego wiecej, mojej milosci do moich dzieci nie moge powiekszyc poprzez to, ze " zrobie " sobie jeszcze sto innych. Mysle , ze nic nam z zycia nie " ucieknie" jak bedziemy sie w zyciu poruszac nie linearnie tylko perspektywicznie w glab.
Chetnie poznaje nowych i interesujacych ludzi. Lubie ludzi pelnych zycia, wewnetrznie cieplych, intiucyjnych majacych ciekawe cele i idee w zyciu, konsekwentych i zdyscyplinowanych, pozytywnie nastawionych do innych, moralnie niespokojnych, szukajacych glebi w zyciu.
