Miałam wakacje;wyjechałam rowerem samotnie, przed siebie,cel-mgliście wyznaczony,nawigacja-Bóg prowadzi,dziesięć dni-nieznane.Oddalając się od domu,z każdym kilometrem intensywniej, myśli pokręcone na wijących się wstęgach dróg prostowałam,dotykałam wzrokiem cudne obrazy nasycone paletą barw soczyście,czułam wolność,zapachy natury,dreszcze w twardym deszczu i pieszczotę w cieniu wiatru,radość w słonecznych promykach ,i trudy,i ból,i strach,zwątpienia, i szczęście wytrwania i zdobycia celu.Ten czas był mój,pozwoliłam sobie pobyć tylko z sobą,poukładać starannie to,co w ostatnim czasie w chaos zamieniłam,oddzielić prawdę od ułudy.Wróciłam bogatsza i silniejsza,w bagażu ,nie chcący ,przywiozłam smuteczek samotności,on znów mnie zabolał,oj,zabolał.Dlaczego?
UWAGA!
11-tego sierpnia uśmiechnął się do mnie Rycerz,uśmiechnął,napisał,oczarował.
Tak zaczęła się nasza bajka.Każde spojrzenie,słowo już wspólne ,pragnienie i westchnienie,i tęsknoty jednakie,
oddychamy sobą,poznając szukamy,rozumiemy,wspieramy i przeczuwamy nawzajem, mamy ogromny apetyt na siebie,patrzymy szczęścia oczami.
lubię patrzeć na świat z perspektywy roweru,
jeździć,wędrować,czytać,poznawać.
Wzywa mnie wciąż nowe,obce i dalekie,wzywa i przyciąga,i nie chcę przestać chcieć.
